dwoje ludzi z szafa

wlasnie dwoje, a nie dwoch, jak u Polanskiego. Bo to nasza szafa- moja i Seby. Poza tym nie ma lustra. Ale jest calkiem fajna. Przypadkiem trafilismy dzis do Ikei i zrobilismy duze zakupy. Szafa, komoda.. i pomniejsze pierdolki.
Niby prosta rzecz, a cieszy. Musi, bo wreszcie bedzie mozna zrobic w tym mieszkaniu porzadek. Juz moja w tym glowa. Ach ci faceci... A ten moj ma takie niewyobrazalne ilosci rzeczy niezbednie potrzebnych- nawet takich, ktorych zaloze sie, nie uzyje, nie zalozy ani razu. No coz , bede pracowac dalej nad tym materialem ;)
Szafa napina sie dumnie w rogu pokoju swoim bialym plotnem ( bo to taka pokrywana materialem na metalowej konstrukcji) i wciaz nie moge uwierzyc , ze juz tam nie ma sterty rupieci.
Nat King Cole nuci swoje ballady w circle room hotelu la Salle w Milwaukee roku 46 ,
zatanczylismy wlasnie kawalek oh, but i do , uff; a teraz graja i'm in the mood for love.
A my po prostu jestesmy. Niby normalnie, a pieknie...